cuestion de semente

La multitarea colapsa el cerebro

Bueno pois outro tópico desmontado mediante un estudo, eu teño que recoñecer que un xa ten a súa idade e anda aburrido de escoitar frases destas coma: Os....; As.....; Todos os...; todas as.... A facilidade socioloxica dos tópicos e xeneralizacións burdas é que son moi cómodos mentalmente. Aforrannos pensar, é coma poñer un post-it  virtual por enriba del ou dela, e así, unha vez categorizado e "metido no saco" irá pola vida definido polos demáis. Pero claro, o final todos caemos de maneira máis sutil ou menos no xogo, porque claro non queremos que os usen contra nós, máis en moitos casos nós os usamos contra outros colectivos de persoas...e se xa ocorre cando dúas personas viven xuntas, que pasara con países enteiros.

E unha cadea moi común:
observación puntual (esta fase pode saltarse e sustituirse por periodicos varios, revistas, series de televisión e outros modelos a seguir ;) )
prexuizo (asumir o razonamento como propio e xulgar sen ter os datos, facer un xuizo de valor antes de ter obxetividade algunha)
estereotipo (realmente é a mesma fase que a anterior, mesturanse e en casos é a primeira de todas)
xeneralización (ista é a máis sinxela é divertida, a do post it, identificar colectivos con rasgos persoais individuais, observados ou non, reais ou inventados).

Unha cadea sutil, e que as veces queren facernos ver que inofensiva.. nada ho as mulleres son así, e fan andando e eu que sei... e os homes son tal e cual.... e logo claro empezamos por ahí, e rematamos porque os chinos veñen incorporados con cámara, os ingleses sempre chegan á hora, e os alemáns son os mellores apretando tuercas e tornillos, os géminis teñen dúas caras, os ateos somos o demo,  e se nos poñemos a acelerar estrelamonos con cousas coma.. que os estranxeiros veñen quitarnos o traballo e roubar.... Un razonamento moi impreso no cerebro en parte polos medios televisivos e escritos, é que a todos nos convén revisar...

Bueno, en fin, que nistas andaba a cavilar eu onte e hoxe a mediados de setembro, cando vin os resultados do estudio en cuestión, e coma ademáis  tiña abandonados os leitores e por enriba prometinlle a "raiña dos tópicos" adicarlle un artigo, pois ala a matar tres páxaros dun tiro.

Namentres cando volte a escoitar frases coma: pero se os topicos existen..... pero mira que os tios......... tipico topico de que non facedes moitas cousas á vez...que magnificas somos as mulleres facendo moitas cousas á vez; remitireina os resultados do estudo en cuestión.

Si o final miña ávoa si que sabía de neuroloxía cando dicía aquelo de: moitos oficios ten Pedrón,  e ningún bon..
:)

visto, lido e ouvido

Redes 36: Decálogo para vivir mejor (28 minutos)

O pensamento máxico, é unha característica psicolóxica propia da etapa infantil e consiste nun razoamento que atribue as causas a cousas non demostradas ou ilóxicas (non-científico, vamos).

Un que xa non é un neno de idade, pero sí de corazón, preguntase moitas veces porque cando a xente maior pretendidamente madura e mesmo goberna paises, imperios, bancos e empresas e convertense en "homes e mulleres feitos a sí mesmos", conservan aínda o seu pensamento máxico infantil.

Postos a conservar cualidades infantís, hainas ben mellores e interesantes para mellorar a vida de hoxe en día.



Una creencia es un modelo creado por la mente para satisfacer un deseo, generalmente sobre un hecho (real o imaginario) del cual se desconoce o no se acepta una explicación racional. Los individuos que comparten una creencia, darán por buena dicha proposición y actuarán como si fuese verdadera, recopilando dogmas y/o estableciendo normas morales que suelen ser necesarias para poder sustentar los dogmas.

Básicamente tampouco hai moita diferencia entre esto e os tópicos e prexuizos, pero iso é outro post; que levo tempo querendo adicarlle un post os tópicos que teño prometido.

mañá máis e mellor, ou non
;))

viva el mal, viva el capital

Pedagoxía infantil nos anos oitenta, ben podían aprender os do aguilucho azul a día de hoxe, cando a recén nascida televisión se tomaba coma medio didáctico de comunicación. Sí, porque houbo ilusos que así o crian daquela cando empezaban; o fío disto deixo caer unha recomendación literaria ó respecto:
"El buen espectador:como ver y enseñar a ver televisión". Loló Rico.

Lembreime o outro día falando na rúa con Antonio o físico que pesie o seu saber (que é moito e moi ameno) e experiencia; non lembraba este programa dos oitenta na tele (por suposto o desfase de idade fai que él nos oitenta probablemente estivese a facer outras cousas que apampar vendo a tele os sabados ás dez da mañá). Prometínlle despois dunha amena conversa, amena e dispersa coma acontece cando nos xuntamos, que "colgaba" algo no blog sobre miña benquerida "bola".

Algúns apuntes que aparecían na pantalla para personiñas pequenas e xente miúda, que miúda xente era; daban idea do tono do programa, frases míticas asociadas a cortiniñas de imaxes e que chegaron a convertirse en lemas para os máis pequenos da casa:

Vamos a desenseñar a desaprender cómo se deshacen las cosas.

Si no quieres ser como ellos, lee (é sobreimpresionado con fotos de ovelliñas, burros e políticos varios)

Sólo no puedes, con amigos sí

Outra recomendación literaria, pero só para maiores de 30 anos e fans declarados:
El gran libro de la bola de cristal

O que non se pode negar é que o lema do personaxe malvado, a archicoñecida Bruxa Avería, segue hoxe en día, case trinta anos despois, igual de vixente que naqueles tempos:

"Viva el mal, viva el capital"

Coma poderiades supoñer, o programa non durou moito, foi censurado e só chegou a estar en antena case cuatro anos.Por certo, xa vos dixen que coincidía en horario con Bernstein?
Tele de altura, si señor.
;)

terapia de choque

Navegando e vagueando (e intentado averiguar porque levo medio mes que non se conecta a wifi e non hai quen suba un post), leo en ajaspino, sobre a súa última colaboración. Colaboración cun título bastante suxerente "o árbol dos sentimentos". Así tal coma o conta, dan ganas de lelo. De momento para abrir boca quedeime co post do meu benquerido Chenchu. O nascer dun novo libro, sempre é unha boa noticia (bueno isto é máis retórica que outra cousa porque coñezo alguns libros e autores totalmente prescindibles)

Fala logo ajaspino, deste libro nun artigo mesturado con algunhas reflexións persoais, gustoume especialmente o do blog coma terapia. Un preguntase a sí mesmo, e por que sí, e por que no, e por que carallo escribo e porque carallo non escribo?. En fin, supoño que, porque cando as ideas e cousas saen da túa cabeza canalizadas polos dedos, obrigaste a lelas máis tarde, e, é, coma se colleses distancia, coma se fose outra persoa a que pensase iso, quizais de ahí veña a terapia.

E se por enriba, tes leitores pois mellor. Iso sí, teño que dicirlle o meu benquerido ajaspino que non comparto a idea de non asomarse, non definirse ou non implicarse.. para ben e para mal. As veces non definirse a un mesmo, implica deixarlle esa prerrogativa a outros que o farán baixo o seu cristal, e entón, é cando podes verte preso do cristal dos demáis. A prisión dos demáis, eses barrotes tan firmes coma sutis, invisibeis e poderosos que non te deixan sair, eses barrotes que teñen nome de prexuizo, de tópico, de serie de televisión estupida, de como debe de ser, de o que se supón que deberías facer, o que se supón que deberías ser, se unha boa ovelliña e xa alguén se adicara a pastorearte... non perdas coidado.

Se te moves, chocas.. e se chocas.. xeneras accións e conflitos.. máis probablemente sexa pior a ansiedade de ter contento a todo o mundo porque esa si paraliza.. polo menos chocar quere dicir que te moviche... Todo isto lembrame unha peli: Crash.

Longa vida a ese novo libro, e graciñas a ajaspino por suxerirme dende o seu blog o meu post de hoxe tan desordenado e caótico coma de costume....

BBC

Reunidos para a ocasión, a contrabanda volveu sonar.. casaba Penelo e cada un de nós saiu do seu acubillo de anos e lembranzas, no fondo foi unha disculpa, todos tiñamos ganas de tocar... ou non, quen sabe?. Será unha nova era?




A vella garda, .. estabamos todos, até os que non estaban, porque ademáis son imposibles de esquecer.
;)

un compositor, un amigo

Outra vez me reitero nas comas dos títulos. E así, entre os vapores da resaca do que parecía onte unha comida da antiga banda (moitas lembranzas, moitas risas e algunha copa que outra tamén), pero que realmente era a boda de Penelo e Beatriz (na que o final a contrabanda tocou, "interrumpiu", e bebeu) o día vai paseniño, paseniño...

;)

E así, entre a desgana e o cansanzo, hoxe domingo, retomo unha leitura recomendada por un amigo, un amigo compositor co que tamén teño moitas outras cousas compartidas. O libro en cuestión: Doktor Faustus. Das Leben des deutschen Tonsetzers Adrian Leverkühn, erzählt von einem Freunde ("Doctor Fausto. La vida del compositor alemán Adrian Leverkühn contada por un amigo") do escritor alemán Thomas Mann.

Aínda que queda moi cool o de copiar o título orixinal en alemán da Wikipedia, o título real e "Doctor Faustus"; a vida dun músico imaxinario excepcional nunha epoca que foi moi convulsa na Alemaña. Un relato que ten moito de alegórico e que me está a fascinar. A historia xa de por sí bebe do mito medieval alemán de Fausto pero, ademáis as súas referencias e descricións musicais son ben documentadas e fermosas de ler.. (Mann estivo asesorado por Adorno e mesmo se atisban referencias a Schoenberg cando fala da invención dun novo sistema musical)

Teño que dicir que vagueei algo de máis no vrao co asunto da leitura, abandonado a esa pereza de descontrol de horarios e abandono da tiranía do reloxio. Pereza, que tan culpable me fai sentir cando a convirto en hábito e rutina; pero a ventaxa é que iso tamén fai que lea paseniño, saboreando cada capítulo e voltando atrás nas descricións musicais (levo mes e medio e ainda me da vergoña dicir que non levo nin a cuarta parte lida) e mesmo desfrutando das notas e suliñados de quen mo deixou.

O meu propio ritmo de leitura con este libro sorprendeme (é raro que volte a comezar capitulos que xa lera porque non os lembro ou que vaia atrás, son bastante devorador de libros cando me gustan), non sei, deben de ser os anos, ou a pila de lembranzas que me trae. Por suposto o meu personaxe favorito é un profesor de música que da conferencias maxistrais as que case ninguén asiste e nas que toca o piano.. e ademáis é tartamudo.. Un gran libro, unha boa recomendación que por enriba se un é músico, desfruta aínda máis.

Mañá máis, polo de agora voume ler a vida dun compositor contada por un amigo.

Por certo, o fío de isto lembreime agora mesmo de que onte, na mesa, alguén musitou na miña orella: ¿Porqué non escribides todas esas historias que vos pasaron na banda e na contrabanda?.

Sería un bo título, vida contada polos amigos, máis dubido seriamente que superase a censura ribadense..
;)